Ο τελευταίος χορός του Cliff Burton

Cliff Burton
Cliff Burton

H τελευταία παράσταση στη Στοκχόλμη

26 Σεπτεμβρίου 1986. Οι Metallica έχουν κυκλοφορήσει το οργισμένο ‘Master of Puppets’, προέρχονται από αμερικάνικη περιοδεία ανοίγοντας τον Ozzy και καλπάζουν στην κορυφή.

To ευρωπαϊκό σκέλος της προώθησής του, τους βρίσκει στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, και οι τύποι απλά θερίζουν στο σανίδι.

Πέντε τραγούδια μετά το ξεκίνημα της παράστασης, ο Cliff Burton χαρίζει στο κοινό το κύκνειο άσμα του, ένα κολασμένο πεντάλεπτο όπου κάνει πραγματικά ό,τι θέλει με το μπάσο του. Το κοινό παραληρεί με το βροντερό solo του, που έμελλε δυστυχώς να είναι και το τελευταίο του…

Στοκχόλμη, 26 Σεπτεμβρίου 1986 Οι Metallica σε αναμνηστική φωτογραφία στα παρασκήνια, μια ημέρα πριν τον θάνατο του Cliff Burton σε ατύχημα καθ’ οδόν για την Κοπεγχάγη…

Ξημερώματα 27ης Σεπτεμβρίου 1986

Η μπάντα τα μάζεψε, ανέβηκε στο βαν και κατευθυνόταν για την ιδιαίτερη πατρίδα του Lars.

O Cliff και ο Hammett έπαιξαν στα χαρτιά το ποιος θα κοιμηθεί στην κουκέτα. Ο Cliff τράβηξε Άσσο Μπαστούνι και πήρε τη θέση του στην κουκέτα, με τον Kirk να του παραχωρεί τη θέση…

Στις πρώτες πρωινές ώρες της 27ης Σεπτεμβρίου, λίγο πριν από τις 7 μ.μ., θα ξυπνούσαν απότομα όταν το λεωφορείο άρχισε να ντελαπάρει.

Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος δεν έπαθαν τίποτα, ο Burton όμως πετάχτηκε από το παράθυρο της καμπίνας του και καταπλακώθηκε.

O Hetfield άρχισε να τρέχει μέσα στην παγωνιά με τις κάλτσες και το εσώρουχο αναζητώντας τον καταραμένο ‘black ice’ που ο οδηγός ισχυρίστηκε ότι ήταν υπεύθυνος για το ατύχημα…

Ο Hetfield και ο Hammett, στην πρόσφατη συνέντευξή τους 30 χρόνια μετά, θυμούνται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς ένιωσαν λίγο μετά από το τραγικό αυτό δυστύχημα, με τον Hetfield να υπενθυμίζει πως εκτός από τον Hammett, θα μπορούσε και αυτός να βρίσκεται στη θέση του Cliff:

Ο λαιμός μου ήταν χάλια και για αυτό κοιμόμουν στο πίσω μέρος. Τα λεωφορεία περιοδειών που βλέπεις τώρα είναι όλα μεταλλικά στις πλευρές, αλλά αυτό ήταν όλο τζάμι, και αυτή ήταν η βασική αιτία του θανάτου.

Έπεσε σε αυτό που λέμε μαύρο πάγο, ντελαπάρισε, αναπήδησε μία φορά και τότε (ο Cliff) πετάχτηκε από το παράθυρο, και το λεωφορείο έπεσε ακριβώς πάνω του.

Ήταν πολύ γρήγορο και ξέρω ότι δεν κατάλαβε τι τον χτύπησε.

Το να βγαίνεις και να βρίσκεις τον φίλο σου κάτω από το λεωφορείο είναι κάτι που δεν θέλεις να βιώσεις. Η πρώτη μας αντίδραση ήταν θυμός – κάτι στο οποίο είμαστε καλοί.

“Τι συνέβη; Πού είναι ο οδηγός; Άσε με να μυρίσω την ανάσα σου…”

Περπάτησα για μίλια με τα εσώρουχά μου, ψάχνοντας για αυτόν τον μαύρο πάγο, με τη θερμοκρασία να είναι 20 βαθμοί υπό από το 0. Ακούγαμε κραυγές από το πλήρωμα που ήταν ακόμα παγιδευμένο εκεί μέσα, ούρλιαζαν από τον πόνο – σπασμένοι ώμοι, δάκτυλα, όλα αυτά.

Ο Kirk Hammett συνέχισε, μιλώντας για τις επόμενες ώρες, μετά το αρχικό σοκ του θανάτου του bandmate τους:

Είναι ένα από τα πράγματα για τα οποία δεν μαθαίνεις ποτέ ολόκληρη την αλήθεια. Κοιμόμασταν όλοι όταν συνέβη. Ποιος ξέρει… Ίσως να κοιμόταν και ο οδηγός.

Το να πρέπει να τηλεφωνήσουμε σε φίλους και οικογένεια που ήταν πίσω, ήταν δύσκολο. Ένιωθες σαν να το ξαναζείς όλο αυτό και πάλι, ήταν πολύ φρέσκο στο μυαλό μας.

Για τις επόμενες 24 ώρες ήμουν σε κατάσταση δυσπιστίας. Δεν συνέβη… Απλώς το αρνιόμουν.

Και όταν επιστρέψαμε έπρεπε να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά, να αντιμετωπίσουμε την αίσθηση της απώλειας και την κηδεία του.

Δεν δώσαμε στους εαυτούς μας αρκετό χρόνο για να αναρρώσουμε από την θλίψη. Προσπαθήσαμε να σκεφτούμε για μερικές εβδομάδες και μετά βρεθήκαμε και πάλι και αποφασίσαμε τι να κάνουμε.

Η μετάδοση της είδησης του θανάτου του Cliff από τον ραδιοφωνικό σταθμό WRTN της Νέας Υόρκης:

Ο manager των Metallica, Peter Mensch, ήταν ο άνθρωπος που έπεισε την μπάντα ότι το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να συνεχίσουν να παίζουν μουσική. Όπως θυμάται ο Hetfield:

Ήρθε ο Peter και μας είπε «Κάντε τη θεραπεία σας μέσω της μουσικής – Ανεβείτε και πάλι στο άλογο και καλπάστε…»

Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτό που μας έλεγε αυτός ο τύπος. «Τι εννοείς; Ήταν φίλος μας. Άντε γαμ…»

Μας πήρε μερικές μέρες για να κατανοήσουμε το σκεπτικό αυτού του είδους δύναμης. Η επιθυμία του Cliff θα ήταν: «Συνεχίστε να παλεύετε φίλοι μου…».

Ο Ulrich μίλησε και για την απώλεια του Burton, αλλά και την επίδραση που είχε πάνω στο συγκρότημα:

Δεν έκατσα αρκετά να το επεξεργαστώ ώστε να νιώσω τι συνέβη. Ήμασταν σε εκείνη την ηλικία, χωρίς τα εφόδια να διαχειριστούμε την τραγωδία και το σοκ που την ακολούθησε.

Απλώς βουτήξαμε βαθύτερα στο κοντινότερο μπουκάλι βότκας που βρήκαμε και το αδειάσαμε…

Και όχι, δεν φοβήθηκα πως οι Metallica τελείωσαν με το θάνατο του Cliff. Ο τρόπος που αντιμετωπίσαμε το θάνατό του δεν άφησε καν αυτό το ενδεχόμενο να έρθει στην επιφάνεια.

Δεν νομίζω να υπήρξε ούτε μία συζήτηση στην οποία να συμμετείχα όπου καθίσαμε και είπαμε «τι μπορούμε να κάνουμε τώρα;».

Ήταν περισσότερο συζητήσεις του τύπου «πόσο γρήγορα μπορούμε να επανέλθουμε απ’ αυτό;».

Και συνειδητοποιήσαμε αρκετά γρήγορα (σε ηλικία 22 ετών) ότι όσο πιο γρήγορα καταφέρναμε να επανέλθουμε, τόσο λιγότερο θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση…

Και είχαμε συνεχώς στο μυαλό μας την ιδέα πως ο Cliff θα το ήθελε να γίνει έτσι…

Και η αλήθεια είναι πως πραγματικά πιστεύω πως ο Cliff θα το ήθελε να γίνει έτσι.

Ίσως βέβαια, το είπαμε στους εαυτούς μας λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, αλλά όταν είσαι 22 χρονών δεν ξέρεις πώς να αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιο;

Ο Burton αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του σκορπίστηκαν στο Maxwell Ranch της California. Το ‘Orion’έπαιξε δυνατά στην κηδεία του και οι στίχοι από το ‘To Live To Die’ χαράχτηκαν για πάντα στον τάφο του:

Cannot the Kingdom of Salvation take me home…

Ο Dave Mustaine για να τιμήσει τη μνήμη του έγραψε το ‘In My Darkest Hour, αφού πληροφορήθηκε το θάνατό του και οι Anthrax του αφιέρωσαν το album τους ‘Among the Living’.

Το όνομά του έγινε θρύλος, και το συγκρότημα στο οποίο προσέφερε απλόχερα τη μουσική του ιδιοφυΐα κατέκτησε τον κόσμο με τρόπο εκκωφαντικό…

Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει το που θα έφταναν, αν στο μπάσο τους κάλπαζε μέχρι σήμερα ο Cliff…