More
    Αρχική Αφιερώματα ‣ Λίστες 10+1 περιβόητοι αστικοί μύθοι της μουσικής

    10+1 περιβόητοι αστικοί μύθοι της μουσικής

    Αστικοί μύθοι στη μουσική…

    Ιστορίες που μεταφέρθηκαν από στόμα σε στόμα και που άνθισαν κυρίως σε εποχές που οι πηγές πληροφόρησης, πόσο μάλλον οι έγκυρες, μετρούνταν στα δάκτυλα του ενός χεριού.

    - Advertising -

    Ιστορίες που ο κόσμος λατρεύει να πιστεύει και να διηγείται ακόμα και σήμερα, ιστορίες που γιγαντώθηκαν επειδή σε αρκετές περιπτώσεις οι πρωταγωνιστές τους απέφυγαν να τις επιβεβαιώσουν, να τις διαψεύσουν ή έστω να τις σχολιάσουν, με σκοπό να διατηρήσουν αναλλοίωτο το πέπλο μυστηρίου γύρω από το πρόσωπό τους, ή απλώς γιατί… είχαν όντως κάτι να κρύψουν.

    Σκοτεινές συνωμοσίες, φόνοι, ναρκωτικά, αποκρυφισμός, σατανισμός, αποσιωπήσεις και σκηνοθετήσεις θανάτων, απρόσμενες συναντήσεις και περίεργες συνήθειες είναι μερικά μόνο από τα αγαπημένα θέματα των πιο πολυσυζητημένων αστικών μύθων της μουσικής.

    Είτε μιλάμε για καλά θαμμένα μυστικά και πραγματικά γεγονότα, είτε για αποκυήματα φαντασίας και άσκοπα «κυνήγια μαγισσών», οι μύθοι αυτοί συνεχίζουν να αναπαράγονται, να συναρπάζουν και να δίνουν στη μουσική το απαραίτητο μυστήριο που καμιά φορά χρειάζεται.

    Σε αυτό το αφιέρωμα λοιπόν, θα θυμηθούμε 10 από τους πιο περιβόητους αστικούς μύθους που αφορούν τη μουσική – πάντα με την απαραίτητη ελαφρότητα που απαιτεί ένα θέμα σαν κι αυτό.

    10. Η Mama Cass πνίγηκε τρώγοντας ένα σάντουιτς

    Η Cass Elliot των The Mamas & the Papas, γνωστή και ως Mama Cass, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 32 ετών, στις 29 Ιουλίου του 1974, λίγες ώρες μετά από ένα πάρτυ στο σπίτι του Mick Jagger στο Λονδίνο.

    Αμέσως μετά τον θάνατό της, ακούστηκαν πολλές φήμες – από το ότι πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών, μέχρι το ότι κουβαλούσε το παιδί του John Lennon…

    Η φήμη όμως που εξαπλώθηκε πιο γρήγορα και που άντεξε περισσότερο στον χρόνο είναι αυτή που την ήθελε να πεθαίνει από πνιγμό ενώ έτρωγε ένα σάντουιτς.

    Εκτός από τα κακόγουστα αστεία σχετικά με τα περιττά κιλά της, τροφή σε αυτόν τον μύθο έδωσε και η πρώτη ανακοίνωση της αστυνομίας αλλά και η αρχική εκτίμηση του Dr. Anthony Greenburgh, γιατρού που έκανε αυτοψία στο διαμέρισμα όπου βρέθηκε το πτώμα της, ο οποίος δήλωσε στην εφημερίδα Daily Express:

    Όπως δείχνουν τα πράγματα, έτρωγε ένα σάντουιτς και έπινε Coca-Cola ενώ ήταν ξαπλωμένη. Από ό,τι φαίνεται, πνίγηκε με το σάντουιτς...

    Εκτός όμως από κάποιες αναφορές ότι το σάντουιτς ήταν άθικτο, η εκτίμηση του Greenburgh αποδείχθηκε λανθασμένη όταν τα αποτελέσματα της επίσημης ιατροδικαστικής έρευνας του Dr. Keith Simpson έδειξαν ότι η Mama Cass πέθανε από συγκοπή ως αποτέλεσμα της παχυσαρκίας της, χωρίς να βρεθεί κάποιο ίχνος τροφής που έφραζε το αναπνευστικό της σύστημα.

    Τραγική ειρωνεία, τέσσερα χρόνια αργότερα, στο ίδιο διαμέρισμα της Curzon Street του Λονδίνου, στο ίδιο ακριβώς δωμάτιο και στην ίδια ηλικία, άφηνε την τελευταία του πνοή ο Keith Moon των The Who…


    9. Ο Marilyn Manson έπαιζε στο ‘The Wonder Years’

    Paul Pfeiffer/Marilyn Manson
    Ο Marilyn Manson έχει όντως συμμετάσχει σε αρκετές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές.

    Για πολλά χρόνια όμως, υπήρχε κόσμος που λανθασμένα πίστευε ότι ο αμφιλεγόμενος Αμερικανός ενσάρκωσε στα νιάτα του τον Paul Pfeiffer ή αλλιώς τον σπασίκλα πιτσιρικά από τη σειρά ‘The Wonder Years’, κυρίως λόγω της (όποιας) ομοιότητάς τους αλλά και του ταιριάσματος των ηλικιών.

    Η αλήθεια φυσικά είναι ότι τον χαρακτήρα υποδύθηκε ο Josh Saviano ο οποίος δηλώνει για αυτόν τον μύθο:

    Νομίζω ότι ήταν μία από τις πρώτες φήμες του Internet. Ήταν το 1994, το Internet είχε αρχίσει να γίνεται mainstream, ειδικά στα Πανεπιστήμια. Ήταν το τέλειο timing, η τέλεια συγκυρία.

    Μιλώντας για τον Manson, θα έχετε σίγουρα ακούσει και τον εξίσου δημοφιλή μύθο (έχει ακουστεί και για τον Prince) που τον θέλει να έχει αφαιρέσει τα πλευρά του για να… αυτοεξυπηρετείται.


    8. Ο Gene Simmons έχει γλώσσα αγελάδας

    Gene Simmons

    Είναι δεδομένο πως ο «Demon» των KISS έχει μεγάλη γλώσσα – κυριολεκτικά και μεταφορικά.

    Η μακριά και ευκίνητη γλώσσα του είναι τόσο ασυνήθιστη που, εκτός από το ότι έγινε σήμα κατατεθέν του μπασίστα και co-vocalist των KISS, δημιούργησε και έναν τεράστιο μύθο σχετικά με το πώς την απέκτησε: Με τη βοήθεια της ιατρικής, επιμήκυνε τη δική του γλώσσα προσαρτώντας σε αυτήν μία γλώσσα αγελάδας…

    Αν και συχνά την επιδεικνύει και υπερηφανεύεται πως η διάσημη trademark-γλώσσα του τον έχει βοηθήσει και στις… σχέσεις του με τις γυναίκες, ο Gene Simmons έχει αποκαλέσει τον συγκεκριμένο ως τον αγαπημένο του από τους μύθους γύρω απ’ τους KISS, τονίζοντας πως η σπάνια γλώσσα του είναι αποκλειστικά δημιούργημα της φύσης.


    7. Η κραυγή θανάτου στο ‘Love Rollercoaster’

    Μία από τις πιο πολυσυζητημένες και ανατριχιαστικές ιστορίες της δεκάδας μας. Μιλάμε για το κομμάτι ‘Love Rollercoaster’ των Ohio Players που κυκλοφόρησε το 1975, το οποίο ίσως να έχετε ακούσει και από τη διασκευή των RCHP (στο κλιπ με τους Beavis and Butthead).

    Η όλη κουβέντα αφορά μία κραυγή που ακούγεται καθαρά στην αρχική εκτέλεση των Ohio Players (στα 2:32 του παρακάτω βίντεο) και η οποία έκτοτε έχει δημιουργήσει πολλές θεωρίες για την προέλευσή της, συνεχίζοντας να εξάπτει τη φαντασία των ακροατών ως και σήμερα.

    Σύμφωνα με μία από από αυτές, το ουρλιαχτό που ηχογραφήθηκε ανήκει στο μοντέλο του εξωφύλλου του δίσκου (‘Honey’) το οποίο, κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης που γινόταν σε διπλανό στούντιο, κάηκε από το μέλι το οποίο είχε θερμανθεί για να κυλάει ευκολότερα.

    Άλλες, πολύ πιο creepy εκδοχές, κάνουν λόγο για δολοφονία του μοντέλου από τον μάνατζερ της μπάντας πάνω σε έναν καβγά, και άλλες για την κραυγή άγνωστης γυναίκας που δολοφονήθηκε σε διπλανό διαμέρισμα και η οποία ηχογραφήθηκε τυχαία…

    Μία ακόμα θεωρία υποστηρίζει ότι πρόκειται για πραγματικό ουρλιαχτό το οποίο προστέθηκε εσκεμμένα στην ηχογράφηση και αποκτήθηκε είτε από κασέτα με κλήσεις θυμάτων στην αστυνομία ή, όπως συνιστούν άλλες εκδοχές, από κασέτα με ηχογραφημένες θεραπείες ασθενών ψυχιατρικής κλινικής…

    Φυσικά, το επικρατέστερο σενάριο είναι ότι το ξεφωνητό ανήκει στον πληκτρά της μπάντας, Billy Beck, που θέλησε να προσθέσει λίγο περισσότερο ενθουσιασμό στην ηχογράφηση με μία αυθόρμητη μίμηση των ουρλιαχτών που ακούγονται στα τρενάκια των λούνα παρκ (σε σχέση και με τον τίτλο και το όλο ύφος του τραγουδιού).

    Αυτό πάντως στο οποίο συγκλίνουν όλες οι συζητήσεις είναι το ότι το συγκρότημα ορκίστηκε να μην δώσει ποτέ απαντήσεις για αυτήν την κραυγή, με σκοπό να πουλήσει περισσότερους δίσκους.


    6. Η «ψυχεδελική» μπαντάνα του Hendrix

    Θα έχετε σίγουρα παρατηρήσει ότι ο Jimi Hendrix πολύ συχνά στις ζωντανές εμφανίσεις του φορούσε μία μπαντάνα γύρω από το κεφάλι του. Η ιδιαίτερη αυτή στυλιστική επιλογή, σε συνδυασμό με τη στενή σχέση του με τα ναρκωτικά, γέννησαν έναν από τους γνωστότερους μύθους του rock ‘n’ roll.

    Jimi Hendrix

    Η ιστορία αυτή λοιπόν, θέλει τον Hendrix να είναι τόσο εφευρετικός με τις κακές του συνήθειες, όσο και με την τεχνική του στην κιθάρα.

    Αυτό που εικάζεται είναι πως ο μάγος της κιθάρας μούσκευε την μπαντάνα του με LSD πριν βγει στη σκηνή, και με πληγές που ο ίδιος προκαλούσε στο μέτωπό του, εξασφάλιζε την απορρόφηση του ψυχεδελικού ναρκωτικού, ακόμα και κατά τη διάρκεια των live ερμηνειών του.

    5. Ο Keith Richards σνίφαρε τις στάχτες του πατέρα του

    Keith Richards

    Από έναν άνθρωπο που έχει δηλώσει ότι δεν βρίσκει πλέον κανένα ενδιαφέρον στα ναρκωτικά γιατί τα έχει δοκιμάσει όλα, μπορείς να περιμένεις τα πάντα…

    Έπειτα λοιπόν από την αρχική του φράση σε μία συνέντευξη στο NME το 2007 που έμεινε στην ιστορία (ως απάντηση στο «Ποιο είναι το πιο ασυνήθιστο πράγμα που έχεις σνιφάρει;»), ο Keith Richards έριξε περισσότερο φως στην υπόθεση με τα όσα έγραψε στην αυτοβιογραφία του, το 2010.

    Ο πατέρας του κιθαρίστα των Stones, Bert Richards, απεβίωσε το 2002, σε ηλικία 84 ετών. Το σώμα του αποτεφρώθηκε και έξι χρόνια μετά, λίγο πριν σκορπίσει τις στάχτες του σε μία βελανιδιά, ο Keith εναπόθεσε το κουτί που τις περιείχε πάνω σε ένα τραπέζι. Ανοίγοντάς το, ένα μέρος από τις στάχτες της επιφάνειας του κουτιού χύθηκαν στο τραπέζι.

    Επειδή λοιπόν, κατά δήλωσή του ίδιου, θα ένιωθε άσχημα αν απλώς τις μάζευε και τις πέταγε (και επειδή τίποτα δεν πάει χαμένο), αντί αυτού, τις ανακάτεψε με άλλα ναρκωτικά και τις σνίφαρε…

    Όπως λέει ο ίδιος, ο πατέρας του δεν θα είχε κανένα πρόβλημα αφού γνώριζε καλά τις αδυναμίες του τρελο-Keith, ενώ σε μεταγενέστερη συνέντευξή του, ο Richards αποκάλυψε την επιθυμία του να σνιφάρουν τις στάχτες του τα παιδιά του.

    Οπότε, αν υποθέσουμε ότι όλο αυτό δεν είναι ακόμα μία πλάκα του Richards, ο μύθος είναι αληθής – τουλάχιστον εν μέρει: Αν και δεν είχε σκοπό να σνιφάρει όλες τις στάχτες του πατέρα του, ο Keith Richards πήρε απλώς μία τζουρίτσα…


    4. Η συμφωνία του Robert Johnson με τον Διάβολο

    Robert Johnson/Crossroads
    Ο Robert Johnson και το περίφημο σταυροδρόμι όπου συνάντησε τον Διάβολο.

    Μία ιστορία που έχει αποκτήσει διαστάσεις θρύλου, απόλυτα συνυφασμένου με τα blues του Αμερικανικού Νότου.

    Σύμφωνα με τον θρύλο αυτόν λοιπόν, ο Robert Johnson ήταν ένας άσημος, περιπλανώμενος καλλιτέχνης του Μισσισσιππή που έπαιζε κυρίως φυσαρμόνικα και ονειρευόταν να γίνει σπουδαίος μουσικός των blues.

    Όπως τον συμβούλεψε κάποιος, ένα βράδυ πήγε με την κιθάρα του στο περίφημο 61/49 σταυροδρόμι στο Clarksdale της πολιτείας του Mississippi, όπου συνάντησε τον Διάβολο.

    Εκείνος πήρε την κιθάρα του Johnson, την κούρδισε και του την έδωσε πίσω μαζί με το χάρισμα της μαεστρίας στο όργανο, με αντάλλαγμα την ψυχή του. Κάτι σαν έναν μοντέρνο θρύλο του Φάουστ δηλαδή, όπου ο καλλιτέχνης συνάπτει συμφωνία με τον Διάβολο και ανταλλάσσει το την ψυχή του με το ταλέντο.

    Μαρτυρίες της εποχής επιβεβαιώνουν πως ο Robert Johnson είχε εξαφανιστεί για μερικές εβδομάδες, πριν επιστρέψει, με ένα απίστευτο ταλέντο στην κιθάρα, για να ηχογραφήσει 29 συνολικά κομμάτια, τα οποία αργότερα επηρέασαν ιερά τέρατα των blues του Δέλτα του Μισσισσιππή και του Chicago, όπως τους Muddy Waters, Buddy Guy, Howlin’ Wolf, B.B. King αλλά και τον Eric Clapton που έχει αφιερώσει στον Johnson ολόκληρα άλμπουμ του.

    Δύο από τα γνωστότερα κομμάτια του, τα οποία συνέβαλαν και αυτά και στη γιγάντωση του μύθου του Robert Johnson, ήταν τα ‘Cross Road Blues’ και ‘Me and the Devil Blues’.

    Ο Robert Johnson πέθανε το 1938, με τον θάνατό του να καλύπτεται από αρκετό μυστήριο (το επικρατέστερο σενάριο να είναι το ότι έπεσε θύμα δηλητηρίασης από τον σύζυγο μίας γυναίκας με την οποία φλέρταρε). Ήταν 27 ετών και ως εκ τούτου, θεωρείται το «ιδρυτικό μέλος» του ξακουστού 27 Club.


    3. Το ‘Hotel California’ κρύβει σατανικά μηνύματα

    Μία σκοτεινή θεωρία για ένα υπέροχο τραγούδι. Σύμφωνα με αυτήν, οι στίχοι του έπους των Eagles «You can check-out any time you like, but you can never leave! […] And in the master’s chambers, they gathered for the feast» αναφέρονται σε ένα φανταστικό ή πραγματικό ξενοδοχείο όπου κάποιοι κανίβαλοι συμμετέχουν σε σατανιστικές τελετές, δέχονται επισκέπτες και τους σερβίρουν για… βραδινό.

    Η θεωρία όμως πάει ακόμα παραπέρα, μέχρι και στο οπισθόφυλλο του ομώνυμου άλμπουμ. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της άποψης περί σατανικών αναφορών στο κομμάτι, η φιγούρα που αχνοφαίνεται ψηλά στο μπαλκόνι είναι ο Anton LaVey, ιδρυτής της εκκλησίας του Σατανά, συγγραφέας της «Σατανικής Βίβλου» και γνωστός και ως ο «Μαύρος Πάπας», ενώ ο στίχος «just can’t kill the beast» βρίσκεται και αυτός στο ίδιο… σατανικό μήκος κύματος!

    'Hotel California' Back Cover
    Το “φάντασμα” του Anton LaVey στο οπισθόφυλλο του ‘Hotel California’.

    Αν μελετήσει κανείς τους συμβολικούς στίχους του τραγουδιού, τις δηλώσεις των Eagles και το περιβάλλον στο οποίο γράφτηκε το κομμάτι, μάλλον πως θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως το «ξενοδοχείο» για το οποίο μιλάει η μπάντα είναι απλώς μία αλληγορία για την απώλεια της αθωότητας, τον ηδονισμό, την υπερβολή και την λαγνεία που, εκείνη την εποχή, άκμαζαν στην California όπου ταξίδεψε το συγκρότημα.

    Πειρασμοί για τους οποίους οι μαγεμένοι Eagles «προειδοποιούν» τους επόμενους… επισκέπτες.

    Όπως το εξήγησε πιο περιεκτικά ο αείμνηστος Glenn Frey:

    Ήταν η σκοτεινή πλευρά του Παραδείσου αυτό που ζούσαμε στο Los Angeles εκείνη την περίοδο.

    Περισσότερες ιστορίες για το ‘Hotel California’, εδώ.


    2. Ο Paul McCartney σκοτώθηκε το 1966

    Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι που πιστεύουν στο «Paul Is Dead».

    Πρόκειται για μία θεωρία συνωμοσίας που ακολουθεί τους Beatles εδώ και 50 χρόνια, και σύμφωνα με την οποία ο Paul McCartney σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 9 Νοεμβρίου του 1966 και αντικαταστάθηκε από έναν άνδρα ονόματι William Shears Campbell, μετά από κρυφή αναζήτηση της μπάντας για κάποιον που του έμοιαζε.

    Η έξαψη της φήμης εντοπίζεται πίσω στο 1969 όταν ραδιοφωνικοί σταθμοί και σπουδαστές πανεπιστημίων των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησαν ένα πρωτοφανές κυνήγι στοιχείων και ενδείξεων σε εξώφυλλα και τραγούδια των Beatles, τα οποία εικάζεται ότι φανερώνουν τον υποτιθέμενο θάνατο του McCartney αλλά και τον φόρο τιμής των «Σκαθαριών» στον bandmate τους.

    Αποκορύφωμα, το εξώφυλλο του ‘Abbey Road’ (1969) το οποίο, πάντα σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, απεικονίζει ένα σκηνικό κηδείας:

    Ο ντυμένος στα λευκά John Lennon είναι ο ιερέας, ο Ringo Starr ντυμένος στα μαύρα συμβολίζει τον συγγενή/φίλο που πενθεί, o George Harrison που φοράει τζιν αντιπροσωπεύει τον νεκροθάφτη και ο Paul McCartney (ή ο σωσίας του) είναι το πτώμα, αφού έχει κλειστά μάτια και είναι ξυπόλυτος – ενώ η πινακίδα του λευκού Volkswagen Beetle που φαίνεται αριστερά στο background (LMW 28IF) είναι και αυτή ένα ακόμα σημάδι:

    Δείχνει την ηλικία που θα είχε τότε ο McCartney (28) αν (if) ζούσε…

    Beatles - Abbey Road

    Μία συνέντευξη του «Macca» στο περιοδικό TIME το 1969, έσβησε τις φήμες, όχι όμως για πάντα αφού αυτή η θεωρία αναβιώνει συχνά-πυκνά μέχρι και σήμερα, με διάφορα άρθρα, δηλώσεις και εξονυχιστικό ψαχούλεμα στα τραγούδια των Beatles για τυχόν αναφορές ίσως που περιέχουν.

    Αξίζει να αναφέρουμε ότι το 1993 ο Paul McCartney, θέλοντας και ο ίδιος να διακωμωδήσει τη θεωρία περί συγκάλυψης του θανάτου του, ονόμασε το live album του ‘Paul Is Live’.


    1. Αν ακούσεις το ‘Stairway To Heaven’ ανάποδα…

    … θα ακούσεις φιλοσατανικά μηνύματα. Αν και πλέον μιλάμε για μία πληθώρα συγκροτημάτων και τραγουδιών που έχουν κατηγορηθεί ότι προάγουν τη λατρεία του Σατανά με αυτόν τον τρόπο (γνωστός και ως backmasking), η πιο εξέχουσα περίπτωση είναι μάλλον το ‘Stairway To Heaven’ των Led Zeppelin.

    Η ιστορία αυτή ξεκίνησε το 1982 όταν ο τηλε-ευαγγελιστής, Paul Crouch, ισχυρίστηκε ότι ολόκληρη η στροφή του «If there’s a bustle in your hedgerow…» αποτελεί μία επίκληση στον Σατανά… αν την ακούσεις αντίστροφα.

    Η υποτιθέμενη σχέση των Zeppelin με τον σατανισμό ενισχύθηκε και από τις απόψεις του Jimmy Page, ο οποίος είχε εμμονή με τη μαύρη μαγεία και τον Βρετανό μάγο, αποκρυφιστή, φιλόσοφο και ιδρυτή της θρησκείας και της φιλοσοφίας του Θελήματος, Aleister Crowley.

    Το 1971 μάλιστα, η μανία του Page τον οδήγησε στο να αγοράσει, εκτός από μία τεράστια συλλογή αναμνηστικών, το σπίτι στο Loch Ness της Σκωτίας στο οποίο έμενε παλιότερα ο Crowley.

    Ίσως αισθανόμενος ότι αυτή η συζήτηση περισσότερο ευνοούσε παρά έβλαπτε πραγματικά τους Zepp, ο κιθαρίστας απέφευγε να μιλήσει ανοιχτά για αυτό το θέμα. Σε δήλωσή του στο περιοδικό Rolling Stone, είπε χαρακτηριστικά:

    Πραγματικά, δεν θέλω να μιλήσω για τις προσωπικές πεποιθήσεις μου ή την ανάμειξή μου στην μαγεία.

    Δεν ενδιαφέρομαι να κάνω κάποιον να του αρέσει κάτι το οποίο αρέσει σε εμένα.

    Αν οι άνθρωποι θέλουν να βρουν πράγματα, τα βρίσκουν μόνοι τους…

    Από την άλλη πλευρά, ο Robert Plant ήταν πάντα πιο ξεκάθαρος με αυτά τα ζητήματα, απαντώντας πολύ εύστοχα σε ερώτηση περί κρυφών μηνυμάτων στο ‘Stairway To Heaven’:

    Ποιος στο καλό θα σκεφτόταν ποτέ κάτι τέτοιο;

    Θα πρέπει να έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο μόνο και μόνο για να σκεφτείς ότι κάποιος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο…

    Και η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η ατελείωτη ανοησία ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80 από κάποια σπίτια στα οποία μαζεύτηκαν φανατισμένοι ιεροκήρυκες και αντι-ροκ Χριστιανοί σταυροφόροι, και άρχιζαν να ψάχνουν τους δίσκους και να τους παίζουν ανάποδα, γυρεύοντας απεγνωσμένα την «αμαρτία» γύρω τους.

    Ακόμα και στην περίπτωση του ‘Stairway To Heaven’ που υποτίθεται ότι το μήνυμα ακούγεται καθαρά (αν και δεν βγάζει πολύ νόημα…), αν αφήσουμε στην άκρη το ενδεχόμενο της απλής σύμπτωσης, αμφιβάλλω αν κάποιος μπορεί να ξεχωρίσει έστω και μερικές από τις υποτιθέμενες λέξεις, αν δεν έχει μπροστά του τους «ανάποδους στίχους».

    Με άλλα λόγια, ακούς αυτό που βλέπεις ή αυτό που θέλεις να ακούσεις και όχι κάτι που θα άκουγες αν δεν ήσουν υποψιασμένος. Και φυσικά, όλα αυτά, στην περίπτωση που αποφάσιζες να παίξεις τον δίσκο ανάποδα…


    Bonus: Ο Elvis ζει και βασιλεύει!

    Elvis Is Alive - Newspaper Headlines