Neil Fallon (Clutch): «Οι δίσκοι που άλλαξαν τη ζωή μου»

Neil Fallon (Clutch & Dunsmuir)
Neil Fallon

Έχοντας ήδη πάνω από δύο δεκαετίες στην πλάτη του, ο frontman των ClutchNeil Fallon, ήταν το επόμενο πρόσωπο που φιλοξένησε το Teamrock, δίνοντας συνέχεια στο πολύ ενδιαφέρον project των συνεντεύξεων με θέμα «τα 10 albums που άλλαξαν τη ζωή μου».

Έτσι λοιπόν, από progressive μέχρι hip-hop, αυτά είναι τα 10 albums που ο Fallon θεωρεί ότι τον επηρέασαν περισσότερο από κάθε άλλο στη μουσική του εξέλιξη.

The West Coast Pop Art Experimental Band – Part One

Αυτό ήταν ένα άλμπουμ του πατέρα μου. Άκουγε περισσότερο folk μουσική, για παράδειγμα Fleetwood Mac και Emmylou Harris.

Αλλά αυτό ήταν το acid rock προς το τέλος των ’60s. Θυμάμαι συγκεκριμένα ένα κομμάτι, το ‘Help, I’m A Rock’, που ήταν του Frank Zappa.

Όταν το άκουσα, είχα «τρομοκρατηθεί», αλλά ήθελα να το ακούω ξανά και ξανά.

Led Zeppelin – IV

Τώρα πλέον υπάρχουν δίσκοι των Led Zeppelin που μου αρέσουν περισσότερο, αλλά αυτός ήταν που άκουσα για πρώτη φορά. Τη θυμάμαι εκείνη τη στιγμή, ήταν σε ένα Sony Walkman, καθώς άραζα έξω απ’ το σχολείο με τα κακά παιδιά.

Το ‘The Battle Of Evermore’ είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από τους Led Zeppelin, δεν παλιώνει ποτέ.

Bad Brains – Bad Brains

Αυτό το άλμπουμ μου αρέσει για δύο λόγους:

Έκαναν κάτι που δεν είχε κάνει κανένας άλλος, και ήταν τοπική μπάντα από την Ουάσινγκτον.

Tom Waits – Bone Machine

Η ικανότητα του Tom Waits να γράφει στίχους και να παρουσιάζει μια ιστορία, μου άνοιξε τα μάτια.

Δεν είναι ανάγκη να πρόκειται για συναισθήματα σχετικά με έναν μεγάλο χωρισμό.

Με έχει επηρεάσει και πολλές φορές προσπαθώ στους στίχους μου να κάνω αυτό που κάνει κι αυτός, να διηγούμαι ιστορίες.


Pink Floyd – The Dark Side of the Moon

Νομίζω πως το ‘The Dark Side Of The Moon’ είναι ένα απ’ αυτά τα άλμπουμ που όλοι έχουμε ακούσει τόσο πολύ που έχουμε γίνει «κουφοί» απέναντί του.

Αλλά είναι ο τέλειος δίσκος.

Οι στίχοι ταιριάζουν με τη μουσική απόλυτα και το ίδιο ισχύει και αντιστρόφως.

Θυμάμαι που τον άκουγα μικρός, ήταν απ’ τους πρώτους δίσκους που έκλεισα τα μάτια μου ακούγοντάς τους.

Το κάνω ακόμα αυτό και αυτό σημαίνει πολλά.


Public Enemy – It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back

Άλλος ένας δίσκος που με πάει πίσω στις εποχές του Λυκείου. Άρχισα να το ακούω λόγω του ότι είχα ξεκινήσει τους Clutch.

Ήταν πιο εύκολο για μένα να είμαι ρυθμικός, παρά μελωδικός. Ο Chuck D ήταν, και είναι, ένας απ’ τους καλύτερους rappers εκεί έξω.

 

Various artists – The Roots of Robert Johnson

Αγόρασα αυτόν τον δίσκο όταν είχα κάνει κάποτε μια στάση με το βαν που οδηγούσα. Το πρώτο κομμάτι του ήταν το ‘Devil Got My Woman’ του Skip James. Προσπάθησα να το παίξω στην κιθάρα, αλλά δεν μπορούσα, και όλο αυτό κατέληξε στο ‘The Regulator’.


Black Sabbath – Black Sabbath

Και πάλι, θυμάμαι να ακούω αυτό το άλμπουμ για πρώτη φορά στο Λύκειο, σε ένα πάρτυ για το Halloween. Ήταν τέλειο. Ήταν σαν να ακούς την αρχή κάθε ταινίας τρόμου. Θυμάμαι ότι είχα τρομοκρατηθεί, αλλά ήθελα να το ακούω ξανά και ξανά.

King Crimson – Lizard

Δεν είμαι πολύ μεγάλος fan της progressive, αλλά θυμάμαι ότι άκουγα συνεχώς αυτό το άλμπουμ όταν γράφαμε το ‘The Elephant Riders’, και επηρέασε αρκετά τους στίχους.

Μέχρι και σήμερα, είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ από τους King Crimson.


Funkadelic – Funkadelic

Νομίζω αυτό το άλμπουμ γεφυρώνει το κενό μεταξύ rock, blues και funk με τον δικό του, μοναδικό τρόπο.

Ως Clutch, ακούγαμε ακατάπαυστα αυτό το άλμπουμ στις πρώτες μας περιοδείες.